STRIJD OM LIJKEN EN WAPENTUIG

Apollo vertelt:

“Zeus zag dat zijn geliefde zoon Sarpedon werd gedood door de werpspeer van Patroklos. Net als een aantal andere goden had ook hij verdriet over het verlies van een zoon. Die anderen mochten ook niet ingrijpen, waarom hij dan wel?
Hij zag toe hoe de strijd verliep om het lijk van zijn zoon, die daar onherkenbaar op de grond lag, met bloed en stof bedekt, en onder speren bedolven. Hij moest toezien hoe uiteindelijk zijn wapenuitrusting door de Achaeërs als krijgsbuit werd afgenomen.
Diepbedroefd gaf hij me de volgende opdracht:

< Foibos, vooruit, breng Sarpedon buiten bereik van de speren;
reinig zijn lijk van het donkere bloed en draag hem vervolgens
ver van de strijd om zijn lichaam in stromend water te wassen,
met ambrozijn het te zalven en hullen in stralende kleden.
Geef hem dan mee met de Slaap en de Dood, de snelle geleiders,
tweelingbroers, om weggedragen te worden en snel hem
neer te leggen op Lycië’s brede en welige erfgrond,
waar zijn verwanten en broers hem plechtig zullen begraven
onder een grafterp met zuil, het eerbewijs van de doden. >

Zo deed ik en keerde daarna terug in het strijdperk alwaar ik Patroklos moest tegenhouden de Trojaanse muur te bestormen – ik kan heel erg hard brullen als het moet-, Hektor moed moest inspreken en daarna Patroklos een mep voor z’n kop moest verkopen – ik kan heel erg hard meppen als het moet-, zodat z’n helm afvloog. 

Na de dood van Patroklos ontstond er een strijd om diens lijk. Menelaos probeerde te voorkomen dat het in handen van de Trojanen zou vallen.
Ik spoorde Hektor aan om zich meester te maken van Achilleus’ wapentuig. Het was immers zijn krijgsbuit. Ik gunde hem die eer. Dat had Menelaos ook in de gaten en hij maakte dat hij wegkwam, telkens achteromkijkend.
Hektor nam de wapenuitrusting. Het behoorde hem toe als roem voor hemzelf.”