NABESCHOUWING: MENELAOS

Menelaos vertelt:

“Helena, Helena, mijn Zeus wat heb ik die vrouw gemist. Twintig lange jaren werd ik iedere morgen wakker zonder haar naast me. Iedere nacht droomde ik van haar en iedere morgen kwam ik opnieuw tot de ontdekking dat ze verdwenen was.

Natuurlijk was ik kwaad op haar, woedend. Ze had me verlaten voor een ander. Zo’n Trojaans mietje. Wat zag ze in hem? Wat had híj dat ík niet had? Ze was in Sparta een koningin en in Troje slechts de vrouw van de zoveelste in de troonopvolging.

Ja, ik heb haar willen straffen, willen doden. Voor alles wat ze mij had aangedaan. Voor alle gesneuvelden om haar. Voor alle ellende. Maar zou dat me tevreden stellen? Wilde ik haar doden? Nee. Ik zou daar niets mee opschieten. Hoe lang heb je plezier van het nemen van wraak? Toch alleen maar dat moment?
Bovendien kon ik het niet. Nee, ik kon het écht niet. Mijn liefde voor haar was te groot. Als je van iemand houdt, kun je dat niet.

Eigenlijk is zij de speelbal van de goden geweest. Ze hebben haar gebruikt. Het was haar noodlot.
Goden kunnen mensen dingen laten doen die ze anders nooit zouden doen. Als goden iets met mensen voor hebben, kunnen die daar helemaal niets aan veranderen.
Helena werd gemanipuleerd door Aphrodite. Daardoor was ze in de veronderstelling dat ze verliefd was op die Trojaan.

Nee, het was geen liefde die ze voor die Trojaanse knul voelde, het was misleiding, bedrog, geen echte liefde. Een illusie, meer niet. En dat besefte Helena ook. Dat echter pas nadat die Trojaan gedood was.

Ik weet dat Helena nog steeds liefde voor mij voelt. En ik zal haar tonen hoe veel ik van haar houd. Ze zal uit liefde bij me blijven en me nooit meer verlaten.”