Hekabe vertelt:
“Troje werd geplunderd en in brand gestoken. Geen muur bleef meer overeind.
Wij, moeders en dochters van Troje, werden bijeengedreven en naar de schepen gestuurd. Daar werden we verdeeld onder de Achaeïsche legerleiders. We waren bezit geworden, krijgsbuit, slavinnen, van hen die onze zonen, vaders en echtgenoten hadden vermoord.
Ach, misschien waren wij wel het meest waardevolle. De ‘buit’ viel voor de rest nogal tegen. Ze hadden grote rijkdommen verwacht. Troje stond immers bekend als de ‘Gouden Stad’. Maar jaren van oorlogvoeren heeft ook een prijs. Voedsel dat van andere volken gekocht moest worden, omdat eigen landerijen geplunderd werden door de vijand. Legers die betaald moesten worden om ons te komen ondersteunen. De schatkisten van Troje waren leeg. Zonder het te weten hadden de Achaeërs het eens zo rijke Troje op de rand van de armoede gebracht. Hun belegering had de stad langzaam leeggezogen. Ze hadden hun eigen krijgsbuit opgemaakt.
Mijn dochter Kassandra werd toegeëigend door Agamemnon.
Mijn schoondochter Andromache werd het bezit van Neoptolemos, de doder van haar zoontje Astyanax.
Mijn andere schoondochter, Helena, werd blijkbaar niet tot krijgsbuit gemaakt. Zij ging weer terug naar Sparta, alsof er niets was gebeurd. Ze kon zo haar oude leventje weer oppakken, terwijl dat van ons, Trojaanse vrouwen, volkomen verwoest was.
Ikzelf werd tenslotte tot bezit gemaakt van de wrede Odysseus.
Hoe wreed is het lot van de Trojaanse vrouwen!”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten