“Nadat diverse ontwerpen afgekeurd waren, konden we aan de bouw van het houten paard beginnen. De bouwers stonden onder toezicht van Epeios, die tevens de ontwerper was.
Even dreigde het nog mis te gaan bij de kop, nee, het hoofd, een paard is een edel dier. Maar uiteindelijk stond hij daar: Het Houten Paard. En op een van de flanken stond:
WIJGESCHENK VAN DE ACHAEËRS AAN DE GODIN ATHENA VOOR EEN BEHOUDEN THUISKOMST.
De dappersten onder ons klommen erin langs een touwladder via een luik aan de onderkant van het paard. Menelaos, Neoptolemos, Diomedes en Epeios, die wist als enige het luik te bedienen, ikzelf en nog achttien anderen namen plaats in de buik van het paard. Onze wapens werden verpakt in huiden en kleden om te voorkomen dat er wapengekletter hoorbaar was.
Ieder had een waterzak bij zich tegen de dorst. En er waren een paar lege waterzakken om in te pissen. Poepen zou een groter probleem zijn. We hadden wel van tevoren onze darmen gereinigd met zeewater om dat maar te voorkomen.
Ondertussen waren de schepen ingeladen en klaar voor vertrek. Na zonsondergang werden de kampen in brand gestoken en voeren de schepen af naar het dichtbijgelegen eiland Tenedos.
Daar zaten we dan in afwachting van de ontdekking dat we ‘vertrokken’ waren.
Nu was het de beurt aan Sinon om zijn rol van ‘achtergelatene’ zo goed mogelijk te spelen.”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten